«نوک انگشت را که به تخم چشم فشار بدهی، درخت دو تا می‌شود. پاهای من هم چهارتا می‌شوند. زلزله هم می‌آید. اورهان هم مست می‌کند. با یک انگشت همه‌ی دنیا را می‌شود تکان‌تکان داد...»

سمفونی مردگان / عباس معروفی

+ بخوانید: بوسه‌ی لهستانی

++ «گفت آقا ساعت چند است؟ گفتم هفته‌ی پیش ساعت پنج بود » همان سمفونی مردگان

شعری که سه سطر آخرش را برای گلاره کنار گذاشته‌ام:

پالتوی سالیان دور

آلبوم،

سفید‌تر از همیشه مقابلم آغوش باز کرده

بغل می‌گیرمش

به یاد می‌آورَدَم

تو، زمستانی ست که لای موهای من می‌وزد

من، بادبادکی در اوج

که تنهائیش کنج صدایت آویزان است

ورق که بزنم

نشسته‌ای پشت لبخندهای سیاه و سفید:

- در آغوش کسی دیگر بمیری، مقدس تری!

و دستی نگاتیو‌ها را چیده است

مثل من که سیاهی‌ها را از آلبوم

باید بلند شوم

باید دستانم را پیدا کنم و

زمستان را از دل آلبوم بیرون بکشم

باید پیدایشان کنم

باید پیدایشان کنم

باید...

دستانم را جا گذاشته‌ام

جایی ، شاید

در جیب‌های پالتوی سالیان دور

بهمن90

+ امیرعلی منتظر است .

++ یکی برای من شعری نوشته، برای من ...

شعری بر انگشتان پدر

و پدر بود

مردی که انگشتانش صدای هیس می داد

وقتی صبح از عقربه ها آویزان می شد

و مادر هنوز

در قصه ی پلنگ و پرنده خواب مانده بود

مردی که بغض لیز خوردن ظرف از دستانش

شبیه "دوستت دارم" می شکست.

+ اگر کسی میداند چه بلایی سر لینکهای وبلاگم آمده٬لطفاً به من هم بگوید!